Op 20-11-2011 om 03.03 uur is Thomas geboren. Na een heftige en zware bevalling.
Zaterdagavond om 19 uur zijn mijn vliezen gebroken. Maar bij de laatste controle van de verloskundige was hij nog niet goed ingedaald en moest ik op bed gaan liggen. De verloskundige was een half uur later hier, en ik moest blijven liggen omdat hij dus nog niet was ingedaald. De weeen kwamen rustig op gang dus het was allemaal te doen. Ondertussen was Marc opgehaald door opa en oma, want hij lag net op bed en hoorde alles wat er gebeurde en kon niet meer lekker slapen daardoor. Dus die is lekker bij opa en oma naar bed gegaan. Rond half 10 werden de weeen regelmatiger en heftiger dus weer de verloskundige gebeld. Die was hier rond kwart over 10. Toen ze het bekeken had kwam ze tot de conclusie dat mijn vliezen niet goed gebroken waren en heeft ze ze doorgeprikt. In die tijd had onze kleine jongen gepoept in het vruchtwater, wat dus betekende dat ik naar het ziekenhuis moest. Maar doordat de vliezen nu goed door waren werden de weeen ook ineens heftig en had ik een cm ontsluiting per wee. Dus in de auto was niet echt een optie. Dus heeft ze thuis de kleine in de gaten gehouden door elke keer naar zijn hartje te luisteren. Maar na een uur van weeen, en inmiddels 8 cm ontsluiting, kreeg ik persdrang.  ( verrassend, had ik bij Marc ook bij 8 cm) Dit kon ik in het begin nog aardig weg puffen, maar dat werd steeds moeilijker. En de ontsluiting werd ook niet meer, en Thomas lag nog niet goed dus mocht ik ook niet mee persen. Na een uur thuis bezig te zijn geweest besloot de verloskundige toch naar het ziekenhuis te gaan. Dus om kwart over 12 tussen de weeen door de trap af, en de auto in. Ik bij de verloskundige, Arjan erachteraan. Die moest de auto nog krabben maar was uiteindelijk bijna gelijk met ons in het ziekenhuis. Daar aangekomen ben ik aan de ctg gegaan zodat ze Thomas in de gaten konden houden. En ik maar persdrang weg puffen. Ondertussen kreeg ik ook nog rugweeen dus het was allemaal heel heftig en zwaar om te blijven puffen. Ondertussen was Thomas nog geen cm gedraait, stonden er 5 man om mijn bed te roepen dat ik het allemaal zo goed deed, en bleef ik op 8 a 9 cm steken. Het was die nacht erg druk met bevallingen, er lagen er nog 5 te bevallen, dus ze liepen steeds bij me weg en kwamen dan weer terug. Gelukkig is mijn eigen verloskundige erbij gebleven de hele tijd, en die heeft mijn rugweeen opgevangen. Na een uur kwam de gynecoloog nog eens even kijken. In dat uur was er NIETS gebeurt. En ik was onderhand uitgeput. Want ik lag al vanaf 11 uur persdrang weg te puffen. Ze zeiden dat ze het nog een half uur wilde aankijken en dat ze anders iets anders gingen doen. Ik had ondertussen al 4x gevraagd om een keizersnee, maar dat wilde ze niet doen ( achteraf ben ik daar erg blij om, maar op dat moment kon ik ze allemaal wel schieten daar in het ziekenhuis) Na een half uur, wat voor mij wel 2 uur leek, had ik volledige ontsluiting, was Thomas goed gaan liggen en mocht ik mee persen. Hoera. Dat persen was zo gebeurt, met 7 minuten was onze jongen er. Hij woon 4675 gram en is 56 cm. Dus een hele grote jongen. Zeker in vergelijking met zijn broer, want die was 3600 gram en 53 cm bij de geboorte.

Dat was de bevalling. Toen werden we gewassen en kwam ik op de afdeling terecht. Eer ik daar lag was het kwart over 5. Om 7 uur werd zijn suiker geprikt en dat was te laag. Bij de volgende voeding prikken we weer. Maar Thomas begon te vladderen, zoals ze dat noemen en werd dus eerder geprikt. Zijn suiker was toen 1,3. Wat betekend dat het veel te laag was ( dit komt door zijn hoge geboortegewicht) en hij moest gelijk mee naar de kinderafdeling en aan het infuus. Oef dat was ff slikken. Heb je net zon heftige bevalling gehad en dan word je zoon bij je weg gehaald. Niet leuk dus. Toen hij aan het infuus lag ging het gelukkig gelijk al een stuk beter. Smiddags werd ons verteld waarschijnlijk moet hij 1 dag blijven en mag hij dinsdag mee naar huis. Helaas liep ook dit anders. Dat heb je als je 8 verschillende kinderartsen hebt in het ziekenhuis, de een zegt dit, de ander dat. Het was de bedoeling dat elke keer als zijn suiker boven de 3 zat het infuus naar beneden mocht. Maar een andere arts had gezegt bij een waarde van 4 mag hij naar beneden. Het arme kind is nooit boven de 4 geweest. Dus voor ze gingen afbouwen was het al maandagmiddag. Helaas dus niet naar huis dindsdag. Maar dinsdagochtend mocht het infuus stop en smiddags mocht het infuus eruit, en kon Thomas mee naar de afdeling waar ik lag. Dus dat scheelde mij 6x per dag een ritje naar de kinderafdeling en ik kon eindelijk knuffelen met mijn mannetje. Woensdagochtend kwamen ze vertellen dat we naar huis mochten, en om half 12 hebben we het ziekenhuis verlaten.

Het was dus allemaal iets anders als dat we zelf gedacht hadden, maar het is gelukkig allemaal goed gekomen en gegaan en we zijn nu volop met zijn 4e aan het genieten thuis.

Fotos volgen snel, ik moet ze nog op de pc zetten.