En dan is ineens de hele wereld wit. Toen Dinsdag de 1e sneeuwvlokken vielen, stond marc met zijn neus tegen het raam vol bewondering te kijken wat er buiten gebeurde. Ineens werd alles wit. Hij wilde het liefst gelijk naar buiten om een sneeuwpop te maken. Helaas kon dat nog niet. Vanmiddag gaan we het wel proberen met zijn alle. Ik heb vandaag 4 grote jongens dus dan kan dat wel. Het lopen naar school is natuurlijk al een feest voor ze, want dan kan je ook in de sneeuw rennen, glijden, en ja vallen hoort er ook bij. Voor mij is het minder handig om er met de buggy doorheen te komen, maar het lukt nog aardig. Ik heb wel spierpijn aan het einde van de dag, want je moet behoorlijk kracht zetten.

Ik snap best dat er mensen zijn die de sneeuw niet leuk vinden. Als je op de weg zit ( zoals mijn man de hele dag) kan ik me voorstellen dat je er niet blij van word. Of achteraan moet aansluiten in de file. En ja het is koud.

Maar ik vind het ook wel wat hebben hoor. Het landschap veranderd in een sprookjesachtig geheel, en als er van die grote vlokken naar beneden dwarrelen, kan ik daar uren naar kijken. En dat we er dan 4x per dag doorheen moeten, de stoep een beetje begaanbaar moeten maken met de sneeuwschuiver en bezem en af en toe bijna onderuit gaan, dat nemen we maar voor lief.